E-mail, SMS, Skype: er zijn veel manieren om aan anderen te laten weten waar je bent en wat je doet. Voor jongeren in Nederland is dat heel gewoon, maar dat geldt niet voor mensen in oorlogsgebieden of gebieden waar een ramp gebeurd is. Soms is contact onmogelijk.

Ook kinderen in Nederland hebben dat meegemaakt. In de laatste oorlogswinter (1944/1945) heerste in het westen van het land hongersnood. Om te overleven gingen tienduizenden kinderen weg van huis. Hun ouders gaven ze mee aan wildvreemde mensen in de hoop dat die er goed voor zouden zorgen. Ze moesten maar afwachten of ze hun kind ooit weer zouden zien.

Op deze website ontdek je hoe dat voor deze ouders en kinderen geweest is. Je hoort verhalen, ziet foto’s en leest brieven, die geschreven zijn tijdens de Hongerwinter. En uiteindelijk maak je zelf een presentatie. Bekijk het materiaal onder het kopje Aan de slag (Hongerwinter en verder) of lees eerst de opdrachten.

In sommige brieven en interviews worden moeilijke of ouderwetse woorden gebruikt. Een verklaring voor die woorden vind je in dit lijstje.

Veel succes!